Voor de Romeinse invasie, werd de Beaujolaisstreek bewoond door de Galliërs: de "Eduens" in het noorden en de "Ségusiaves" hadden zich in het zuiden vermengd met de "Ligures". Er zijn nog enkele dolmens en menhirs bewaard gebleven die dateren uit deze pre-keltische periode.
 
In St Romain des îles, langs de Saône, besloten de zonen van Karel de Grote over de verdeling van Europa en legden deze vast in het Verdrag van Verdun (843).
 
De werkelijke geschiedenis van de Beaujolais begint pas aan het begin van de 10e eeuw. Omstreeks 967 stichtten een zekere Bérard (of Béraud) en zijn vrouw Vadalmonde in hun kasteel Pierre Aigüe in de Haute Vallée van Ardières, een kapel die in de volgende eeuw zou uitgroeien tot de Collégiale Notre Dame de Beaujeu. Het schijnt dat de naam Beaujeu voor het eerst genoemd wordt onder heerschappij van hun directe afstammelingen (Bellijacum? Belligoci?) en dat het ontstaan van de ""Seigneurie"" van de Beaujolais hier een logisch gevolg van is.
 
De "Seigneurie" ligt onophoudelijk in de clinch met de aartsbisschoppen van Lyon, de graven van Forez, de graven en bisschoppen van Maçon uit de naburige omgeving en ziet kans zijn grenzen uit te breiden. Dit gaat overigens gepaard met enkele ernstige tegenslagen.
Gedurende enkele eeuwen, zijn de grenzen van de Beaujolais aan veranderingen onderhevig. In de 12e eeuw loopt de grens van de Beaujolais tot aan de Loire in het westen. In de 13e eeuw loopt deze zelfs door tot voorbij de Saône, tot aan het grensgebied van Lyon. Deze uitbreidingen zijn niet alleen te danken aan wapengeweld maar eveneens aan gunstige bondgenootschappen en slim gesloten huwelijken.