De Beaujolaisstreek ligt op de uitlopers van het Massif Central. De top van dit massief, de Mont Rigaud, in het noordwesten, heeft een hoogte van 1009 meter.

Wijngaarden

De bergen in het westen van de Beaujolais vormen een 600 tot 900 meter hoge barrière. In de beschutting van deze keten liggen de wijngaarden terrasgewijs op een hoogte tussen de 200 en 400 meter, georiënteerd naar het zuiden en zuidoosten.

De wijn is alom aanwezig maar er is ook veel water in de Beaujolais: er zijn veel bronnen en riviertjes die van water voorzien worden door regen die in de groene zone van de Beaujolais valt. De Beaujolaiswijngaarden daarentegen hebben dankzij het föhneffect (warme valwind) te maken met een geringe regenval (740 mm per jaar).
 
De Beaujolaisstreek is één van de regio's die het meest te kampen heeft met onweer en hagelbuien. Deze beschadigen regelmatig de oogst tijdens de drukkende en warme zomers.
 

Het kan inderdaad behoorlijk warm zijn in de Beaujolaisstreek (record: 42,6° C in augustus 2003) terwijl in de temperatuur in de winter behoorlijk laag kan zijn (record -21,8° in 1963). Ook temperaturen van tussen de -5° C en -10° C zijn bepaald geen uitzondering.
In 1956 werden de wijngaarden gedeeltelijk vernietigd door de vorst (-17 ° C).
De wind waait overheersend uit het noorden (de Bise [noordenwind] de voorbode van de Mistral), uit het westen (de Traverse) en uit het zuiden (Vent du Midi). Oostenwinden (de Matinal) komen zelden voor.
 

De ondergrond van de Beaujolais, zowel in de bergen als in het noorden van het wijngaardgebied, is een primair massief dat bestaat uit graniet en leisteen. In het Pays des Pierres Dorées ("Land van de gouden stenen"), in het zuiden, vinden we mergel en kalkhoudende grond die dateren uit het secondair. Langs de Saône vinden we een alluviale bodem.