Het klassieke schema ziet er als volgt uit:
 
De wijn wordt geproduceerd door wijnboeren (de zogenaamde caves particulières) of via coöperaties. In het laatste geval leveren de wijnboeren die lid zijn van de coöperatie hun druiven aan de coöperatie die er zorg voor draagt dat de druiven gevinifieerd worden.
 
De "caves particulières" en de "caves cooperatives" verkopen vervolgens hun wijn in een roestvrijstalen tank aan de handelaren die de wijn al vrij vroeg opslaan in hun kelders: vanaf het einde van de maand oktober voor de Beaujolais Nouveau tot aan de lente voor de Crus.
 

De kunst is om wijnen met dezelfde appellatie uit verschillende tanks samen te voegen om een wijn te produceren die aan de criteria van de handelaar voldoet. De wijnboeren hebben te kleine percelen om aan een grote vraag te kunnen voldoen.
 

Het is de rol van de handelaar om een AOC-wijn van een constante kwaliteit te produceren. De handelaar bottelt de flessen en verhandelt ze onder zijn naam. Soms gebeurt het ook dat wijn afkomstig is van één enkel domein. In dat geval staat het aangegeven op het etiket.
 
In tegenstelling tot de wijnen uit Bordeaux, is het in de Beaujolais niet mogelijk om wijnen van een etiket te voorzien met daarop de aanduiding "château". Dit mag alleen als de wijn werkelijk afkomstig is van een château..
De 20% die niet wordt verhandeld, wordt verkocht door wijnbouwers die hun wijn direct willen verkopen onder hun eigen naam.